Sastav i slojevi atmosfere
Vazduh se najvećim delom sastoji od azota (oko 78 %) i kiseonika (oko 21 %), a svi ostali gasovi, među njima i ugljen-dioksid, čine samo oko 1 %. Najniži sloj atmosfere je troposfera: u njoj živimo i u njoj se odvijaju sve vremenske pojave, jer je u njoj skoro sva vodena para. Iznad nje je stratosfera, u kojoj se nalazi ozonski omotač; on upija najveći deo štetnog ultraljubičastog zračenja Sunca. Slede mezosfera, termosfera i egzosfera. Sunčevi zraci zagrevaju tlo, a tlo zagreva vazduh odozdo, pa temperatura u troposferi opada sa visinom, u proseku oko 0,6 °C na svakih 100 m. Sa visinom opada i vazdušni pritisak, pa je na vrhovima planina vazduh ređi i hladniji.
Vreme, klima i klimatski elementi
Vreme je stanje atmosfere na nekom mestu u određenom trenutku i menja se iz dana u dan. Klima je prosečno stanje vremena nekog kraja tokom dugog niza godina, obično najmanje 30. Rečenica „Jutros je bila gusta magla“ opisuje vreme, a „Leta su topla, a zime hladne“ klimu. Klimatski elementi su temperatura, vazdušni pritisak, vlažnost, oblačnost, padavine i vetar. Mere se u meteorološkim stanicama: temperatura termometrom u meteorološkoj kućici oko 2 m iznad tla, pritisak barometrom, padavine kišomerom (u milimetrima), vlažnost higrometrom, brzina vetra anemometrom, a pravac vetrokazom. Dnevna amplituda je razlika najviše i najniže temperature u toku dana, a godišnja razlika srednjih temperatura najtoplijeg i najhladnijeg meseca. Vetar duva iz oblasti višeg u oblast nižeg pritiska i dobija ime po strani sveta iz koje duva; košava je jak, hladan i suv jugoistočni vetar. Kada se vodena para ohladi, kondenzuje se u kapljice: tako nastaju oblaci, magla (oblak pri tlu) i rosa. Kada je tlo hladnije od 0 °C, para se na njemu izdvaja odmah kao led, pa nastaje slana.
Klimatski činioci i tipovi klime
Klimatski činioci su uzroci koji utiču na klimu. Najvažniji je geografska širina: oko ekvatora Sunčevi zraci padaju strmije, pa je tamo toplije nego kod polova. Važni su i nadmorska visina, udaljenost od mora (more se sporije zagreva i sporije hladi, pa obale imaju blaže zime i svežija leta), morske struje (topla Golfska struja ublažava zime u zapadnoj Evropi), reljef (planine uz obalu zadržavaju uticaj mora) i čovek (u gradovima je toplije zbog betona, asfalta i grejanja). Najveći deo Srbije ima umereno-kontinentalnu klimu sa toplim letima, hladnim zimama i četiri godišnja doba. Ekvatorijalna klima je topla i kišna tokom cele godine, savanska ima kišni i sušni period, pustinjska veoma malo padavina, sredozemna topla i suva leta i blage kišovite zime, okeanska blage zime i kišu tokom cele godine, a polarna je oko polova. Na visokim planinama je planinska klima, pa i blizu ekvatora vrhovi mogu biti pod snegom.
Nepogode i zagađenje vazduha
Ako te grmljavina zatekne napolju, skloni se u zgradu ili automobil i izađi iz vode; usamljeno drvo i uzvišenje su opasna mesta. Tokom toplotnog talasa treba piti dosta vode i izbegavati sunce u najtoplijem delu dana. Grad pada najčešće leti iz grmljavinskih oblaka, a suša je dug period bez padavina. Vazduh u gradovima najviše zagađuju izduvni gasovi i dim; magla pomešana sa dimom zove se smog. Gasovi iz fabrika i automobila rastvaraju se u kapima kiše, pa padaju kisele kiše. Ugljen-dioksid zadržava toplotu u atmosferi; pojačavanje tog efekta staklene bašte dovodi do globalnog zagrevanja. Ozonski omotač su najviše oštetili freoni, a ozonska rupa je najizraženija iznad Antarktika. To su dve različite pojave sa različitim uzrocima.