Zaštita prirode i nacionalni parkovi
Prirodnu baštinu čine delovi prirode koji se zakonom štite zbog retkosti, lepote ili naučnog značaja. Nacionalni parkovi i parkovi prirode obuhvataju velika područja, specijalni rezervati prirode štite pre svega retke vrste i njihova staništa, a spomenik prirode je manja celina, kao pećina, prerast ili staro stablo. Nacionalni parkovi su podeljeni na zone: najvrednije se strogo čuva, a drugde su uz ograničenja dozvoljeni turizam i privreda. Fruška gora, ostrvska planina u Panonskoj niziji, postala je nacionalni park 1960. godine i najstariji je nacionalni park u Srbiji. Nacionalni park Đerdap obuhvata Đerdapsku klisuru Dunava uz granicu sa Rumunijom, a u njemu su i Lepenski Vir, Trajanova tabla i Golubački grad. Na Tari, u luku Drine, raste endemska Pančićeva omorika, a na Kopaoniku je Pančićev vrh. Stara planina, uz granicu sa Bugarskom, park je prirode, kao i Sićevačka klisura Nišave i Šargan–Mokra Gora sa prugom „Šarganska osmica“. Golija sa okolinom Studenice deo je Uneskovog programa „Čovek i biosfera“.
Rezervati i geonasleđe
Uvac, Zasavica i Obedska bara su specijalni rezervati prirode. Kanjon Uvca, sa velikim zavojima reke — meandrima, stanište je beloglavog supa. U Zasavicu kod Sremske Mitrovice vraćen je dabar, a Obedska bara u Sremu štiti se kao stanište ptica močvarica. Preostale bare Vojvodine važne su jer je većina močvara isušena. Deliblatska peščara u južnom Banatu nastala je od peska koji je nanosio vetar. Đavolja varoš kod Kuršumlije je skup zemljanih stubova sa kamenom kapom, nastalih erozijom; kišnica ih i danas menja. Prerasti reke Vratne, kod Negotina, prirodni su kameni mostovi u krečnjaku, nastali kraškim procesom. Resavska pećina je kod Despotovca, a Stopića pećina na Zlatiboru poznata je po bigrenim kadama ispunjenim vodom.
Manastiri, tvrđave i arheološki lokaliteti
Kulturnu baštinu čine vredna dela koja je stvorio čovek. Studenicu, kod Kraljeva, krajem 12. veka podigao je Stefan Nemanja; njena Bogorodičina crkva obložena je belim mermerom. Sopoćane je podigao kralj Stefan Uroš I, a poznati su po freskama, posebno „Uspenju Bogorodice“. Žiča je zadužbina Stefana Prvovenčanog, u Mileševi kod Prijepolja je freska „Beli anđeo“, Ravanicu kod Ćuprije podigao je knez Lazar, a Manasiju kod Despotovca despot Stefan Lazarević; Manasija je opasana zidinama sa kulama, a u njoj je delovala Resavska škola. Studenica, Sopoćani i Mileševa pripadaju raškom, a Ravanica, Lazarica i Kalenić moravskom stilu. Smederevsku tvrđavu, na ušću Jezave u Dunav, podigao je despot Đurađ Branković 1428–1430. Golubački grad stoji na ulazu u Đerdapsku klisuru, a Petrovaradinska tvrđava u Novom Sadu zove se „Gibraltar na Dunavu“. Tvrđave su podizane na rekama i ušćima jer su se lakše branile i nadzirale puteve. Lepenski Vir je naselje staro oko 8.000 godina, Viminacijum kod Kostolca bio je rimski grad i logor legije, a Gamzigrad kod Zaječara palata cara Galerija.
Uneskova svetska i nematerijalna baština
Unesko je organizacija Ujedinjenih nacija za obrazovanje, nauku i kulturu. Upis na Uneskovu listu svetske baštine znači da je dobro od izuzetnog značaja za celo čovečanstvo. Prvo dobro iz Srbije upisano je 1979. godine: Stari Ras sa Sopoćanima, kod Novog Pazara; Ras je bio rano središte srednjovekovne Raške. Studenica je na listi od 1986, Gamzigrad – Romulijana od 2007, a stećci, srednjovekovni kameni nadgrobni spomenici, od 2016. godine, kao zajedničko dobro Bosne i Hercegovine, Hrvatske, Crne Gore i Srbije; u Srbiji su u zapadnom delu zemlje. Nematerijalnu baštinu čine običaji, igre, pesme i znanja koja se prenose s kolena na koleno. Na Uneskovoj listi nematerijalne baštine su slava, porodično proslavljanje sveca zaštitnika (2014), pevanje uz gusle (2018) i ručna izrada grnčarije u Zlakusi kod Užica (2020), a na njoj je i kolo.