Prirodni resursi i promene u privredi
Prirodni resursi su bogatstva prirode koja čovek koristi u privredi. Obnovljivi su šume, rečna voda i energija Sunca i vetra, a neobnovljivi lignit, nafta i rude, pa ih treba koristiti štedljivo. Glavno bogatstvo Vojvodine je plodno zemljište, kod Bora i Majdanpeka vadi se ruda bakra, hidroelektrane na Dunavu i Drini koriste snagu rečne vode, a na termomineralnim izvorima nastale su banje. Društveni potencijali su obrazovana radna snaga, saobraćajnice, tržište i kapital; važan je i položaj na Dunavu i u Moravsko-vardarskoj dolini. Pre Drugog svetskog rata Srbija je bila agrarna zemlja. Posle rata brzo se razvijala industrija, a udeo poljoprivrede je opadao — to je deagrarizacija. Od kraja 20. veka Srbija prolazi kroz tranziciju, prelazak sa planske na tržišnu privredu, u kojoj su mnoga društvena preduzeća prodata privatnim vlasnicima. Danas raste značaj uslužnih delatnosti.
Ratarstvo i Vojvodina kao žitnica
Prirodni uslovi poljoprivrede su reljef, klima, zemljište i vode, a društveni mehanizacija, tržište, radna snaga i saobraćajna povezanost. Vojvodinu zovu žitnicom Srbije jer je ravna, ima plodan černozem i toplo leto, a na velikim ravnim njivama lako rade mašine. Tu se na velikim površinama gaje kukuruz i pšenica, ali i industrijsko bilje: od šećerne repe dobija se šećer, a od suncokreta jestivo ulje. Šećerane su u Vojvodini, blizu njiva, jer je repa teška i glomazna, pa je skupo voziti je daleko. Kukuruz je i važna hrana za stoku, naročito za svinje. Useve u Vojvodini najviše ugrožava letnja suša, pa se njive navodnjavaju iz reka i kanalske mreže Dunav–Tisa–Dunav. Povrće se često gaji blizu velikih gradova, gde su kupci. U brdsko-planinskim krajevima ratarstvo otežavaju strme padine, plitko zemljište, hladnija klima, usitnjeni posedi i odlazak mladih.
Voćarstvo i vinogradarstvo
Voćarstvo je razvijeno u brdovitim krajevima Šumadije i Zapadne Srbije, gde padine nisu pogodne za velike njive, a voćnjacima odgovaraju. Šumadija je tradicionalno poznata po šljivi, od koje se prave šljivovica, pekmez i suve šljive. Arilje je poznato po malini, koja voli umereno toplu i vlažniju brdsku klimu i na malom brdskom imanju donosi veliki prihod. Hladnjače i pogoni za preradu omogućavaju da se voće prodaje tokom cele godine. Vinogradarstvo je gajenje vinove loze; poznati vinogradarski krajevi su Fruškogorje u Sremu, Župa oko Aleksandrovca, Negotinska krajina na krajnjem istoku Srbije i okolina Vršca. Za vinograd je najbolja južna, prisojna padina, jer prima najviše sunčeve toplote, a vinogradi i voćnjaci se sade na padinama i zato što se hladan vazduh sliva u dno doline, gde je prolećni mraz najjači.
Stočarstvo, šumarstvo, lov i ribolov
Stočarstvo je gajenje domaćih životinja. Na Zlatiboru i Pešteru ono je razvijeno zbog prostranih pašnjaka i hladnije klime, a stoka se leti izgoni na više planinske pašnjake. Pešter je poznat po ovčarstvu: od ovaca se dobijaju meso, mleko, sir i vuna. U Vojvodini se gaji mnogo svinja i goveda iako nema planinskih pašnjaka, jer se stoka hrani kukuruzom i drugom hranom sa njiva, često na farmama — to je intenzivno stočarstvo. Šume su najrasprostranjenije u brdsko-planinskim krajevima: bukva na srednjim visinama, a četinari na najvišim delovima planina. Vojvodina je najmanje šumovita, jer je veći deo zemljišta pretvoren u oranice. Šume sprečavaju eroziju, daju drvo za drvnu industriju i stanište su divljači; lovostaj je vreme kada je lov na neku vrstu zabranjen. Srbija nema izlaz na more, pa je ribolov samo slatkovodni: šaran se gaji u ribnjacima Vojvodine, a pastrmka u hladnim i čistim planinskim vodama.