Nova država: prostor, stanovništvo i vere
Prestonica Kraljevine SHS bio je Beograd, a vladala je dinastija Karađorđević: najpre kralj Petar I, a od 1921. kralj Aleksandar I. Država je izlazila na Jadransko more i graničila se sa Italijom, Austrijom, Mađarskom, Rumunijom, Bugarskom, Grčkom i Albanijom. Srbija je pre 1918. bila samostalna kraljevina, a slovenačke zemlje, Hrvatska i Slavonija, Dalmacija, Bosna i Hercegovina i krajevi današnje Vojvodine bili su u sastavu Austrougarske. Zato je bilo teško uspostaviti jedinstvenu upravu: trebalo je uskladiti različite zakone, poreze, novac i železničke mreže, a zajednički novac postao je dinar. Kraljevina SHS bila je višenacionalna država, jer su u njoj osim Srba, Hrvata i Slovenaca živele i nacionalne manjine, na primer Nemci i Mađari. Bila je i viševerska: najviše je bilo pravoslavnih, rimokatoličkih i islamskih vernika, uz manje protestantske i jevrejske zajednice. Srpska pravoslavna crkva ujedinjena je 1920. i obnovljena je patrijaršija. Velika većina stanovnika živela je na selu.
Vidovdanski ustav i spor oko uređenja države
Krajem 1920. izabrana je Ustavotvorna skupština, a ustav je izglasan 28. juna 1921, na Vidovdan (po novom kalendaru), pa se zove Vidovdanski. Po njemu je država bila ustavna, parlamentarna i nasledna monarhija, a zakonodavnu vlast vršili su zajedno kralj i Narodna skupština. Ustav je uveo centralističko uređenje: državom se upravljalo iz Beograda, a bila je podeljena na 33 oblasti. Proglasio je ravnopravnost priznatih vera. Pravo glasa imali su punoletni muškarci, dok žene nisu glasale. Za ustav su glasali radikali i demokrati, a poslanici Hrvatske republikanske seljačke stranke nisu došli u skupštinu, jer nisu prihvatali centralizam i monarhiju. Zvanično shvatanje toga vremena bilo je da su Srbi, Hrvati i Slovenci jedan „troimeni narod“, ali mnoge stranke i ljudi ga nisu prihvatali. Najveći spor vodio se oko pitanja centralizam ili federalizam. Srbija je pre 1918. bila samostalna država sa centralnom upravom, a Hrvatska i Slavonija imale su autonomiju u okviru Ugarske; zbog takvog različitog iskustva srpske stranke su uglavnom podržavale centralizam, a hrvatske federalizam i samoupravu. Nezadovoljstvo hrvatskih stranaka centralizmom nazivalo se hrvatsko pitanje.
Stranke, Obznana i kriza 1928.
Narodnu radikalnu stranku vodio je Nikola Pašić, više puta predsednik vlade, koji je umro 1926. Demokratsku stranku, nastalu 1919, vodili su Ljubomir Davidović i Svetozar Pribićević, a Pribićević je kasnije osnovao Samostalnu demokratsku stranku. Stjepan Radić vodio je stranku koja se od 1920. do 1925. zvala Hrvatska republikanska seljačka stranka, a zatim Hrvatska seljačka stranka (HSS); ona je u prvim godinama tražila republiku i federalno uređenje. Godine 1925. priznala je ustav i monarhiju i ušla u vladu sa radikalima, a Radić je postao ministar prosvete. Delovale su i Slovenska ljudska stranka Antona Korošca i JMO Mehmeda Spaha. Komunistička partija Jugoslavije postigla je zapažen uspeh na izborima 1920, ali je vlada, plašeći se revolucije po ruskom uzoru, krajem te godine Obznanom zabranila njen rad, pa je KPJ delovala ilegalno. Vlade su se često smenjivale, a krize su bile stalne. Radić i Pribićević udružili su 1927. svoje stranke u Seljačko-demokratsku koaliciju. U junu 1928. poslanik Puniša Račić pucao je na sednici Narodne skupštine na poslanike HSS; Stjepan Radić je teško ranjen i preminuo je nekoliko nedelja kasnije. HSS i njeni saveznici napustili su skupštinu, a kriza se zaoštrila. Početkom 1929. kralj Aleksandar I ukinuo je ustav, raspustio skupštinu i zabranio stranke, čime je uveo ličnu vlast; iste godine država je dobila ime Kraljevina Jugoslavija.
Mala antanta, agrarna reforma i privreda
Kraljevina SHS, Čehoslovačka i Rumunija stvorile su 1920–1921. Malu antantu. Sve tri države dobile su posle rata oblasti koje su pripadale Ugarskoj, pa je savez bio usmeren protiv mađarskih zahteva za promenom granica i protiv povratka Habzburga na presto. Glavni oslonac bila je Francuska. Sa Italijom je država imala spor oko jadranske obale: Rapalskim ugovorom 1920. Italija je dobila Istru i Zadar, a Rijeka joj je pripala 1924. Sovjetski Savez Kraljevina SHS nije priznala. Agrarnom reformom zemlja je oduzimana od veleposednika i deljena seljacima koji su je obrađivali; ukinuti su ostaci feudalnih odnosa, kmetski i čifčijski, pa su seljaci postali vlasnici zemlje. Preovladali su mali posedi, a seljaci su radili starim alatkama i prinosi su bili skromni. Najvažnija privredna grana bila je poljoprivreda, a industrija je bila slabo razvijena i neravnomerno raspoređena i često se oslanjala na strani kapital, kao francuski u rudniku bakra u Boru. Veliki deo stanovništva, naročito na selu, bio je nepismen.