Obnova i industrijalizacija
Rat je razorio pruge, mostove, fabrike i čitava sela, pa je prvi zadatak bila obnova zemlje. Mladi su, organizovani u brigade, na omladinskim radnim akcijama gradili pruge (Brčko–Banovići, Šamac–Sarajevo), puteve i nova naselja; na levoj obali Save posle 1948. počela je izgradnja Novog Beograda. Nacionalizacijom je država preuzela fabrike, rudnike, banke i veće trgovine. Prvi petogodišnji plan (1947–1951), po uzoru na sovjetske petoletke, davao je prednost teškoj industriji i elektrifikaciji, koja je struju dovela u fabrike, gradove i sela. Industrijalizacija je brz razvoj industrije: grade se fabrike, rudnici i elektrane, a sve više ljudi radi u industriji umesto u poljoprivredi.
Samoupravljanje, urbanizacija i rad u inostranstvu
Zakonom iz 1950. u FNRJ je uvedeno radničko samoupravljanje, uz parolu „Fabrike radnicima!“. Radnici su birali radnički savet, koji je odlučivao o proizvodnji, raspodeli dobiti i platama, a preduzeća su bila u društvenoj svojini — formalno su pripadala celom društvu. Bio je to poseban jugoslovenski model, različit i od sovjetske državne privrede i od zapadne privrede zasnovane na privatnoj svojini. Fabrike su građene u gradovima, pa je usledila brza urbanizacija: gradovi su rasli, mladi su odlazili sa sela, a u mnogim selima ostajali su uglavnom stariji ljudi. Seljaci-radnici radili su u fabrici, a posle smene obrađivali svoju zemlju. Preduzeća i opštine dodeljivali su društvene stanove, ali ih je stalno nedostajalo. Od 1960-ih odlazak na rad u inostranstvo postao je masovan: gastarbajteri su odlazili pre svega u SR Nemačku, Austriju i Švajcarsku, zbog nedostatka posla i većih plata, a novac koji su slali kući pomagao je porodicama.
Svakodnevica, škola i položaj žena
Tokom 1960-ih i 1970-ih standard je rastao: u domove su ušli televizor, frižider i veš-mašina, sve više porodica imalo je automobil, a „Fića“ (Zastava 750) proizvodio se u Kragujevcu od 1955. Na Jadranu se razvio turizam. Za razliku od većine zemalja istočnog bloka, građani Jugoslavije su od 1960-ih mogli sa pasošem da putuju na Zapad i tamo rade. Posle rata analfabetski tečajevi opismenjavali su odrasle, jer je nepismenost bila raširena na selu, naročito među ženama. Zakonom o školstvu iz 1958. osnovna škola postala je osmogodišnja i obavezna, a osnivani su novi univerziteti — u Srbiji u Novom Sadu (1960), Nišu (1965) i Kragujevcu (1976). Žene su dobile pravo glasa, koje u Kraljevini Jugoslaviji nisu imale, i zakonom su izjednačene sa muškarcima. Sve više njih se školovalo i zapošljavalo, ali su pored posla često same vodile domaćinstvo i brinule o deci.
Kultura, film, muzika i sport
U prvim posleratnim godinama podržavan je socijalistički realizam, a od 1950-ih umetnici su sve slobodnije prihvatali moderne pravce. Ivo Andrić, pisac romana „Na Drini ćuprija“, „Travnička hronika“ i „Prokleta avlija“, dobio je 1961. Nobelovu nagradu za književnost. Miloš Crnjanski, pisac „Seoba“, živeo je posle rata kao emigrant u Londonu, što je opisao u „Romanu o Londonu“, a u Beograd se vratio 1965. Aleksandar Petrović, autor crnog talasa, filmskog pravca sa sumornim slikama svakodnevice, režirao je film „Skupljači perja“ (1967), nagrađen u Kanu. Mira Trailović bila je jedna od osnivača pozorišta Atelje 212 (1956) i festivala BITEF (1967), koji je u Beograd dovodio predstave novih pozorišnih pravaca iz sveta. Dušan Kovačević napisao je drame „Maratonci trče počasni krug“ i „Balkanski špijun“ i scenario za film „Ko to tamo peva“ (1980). Rok muzika stigla je iz SAD i Britanije, a krajem 1970-ih i početkom 1980-ih nastao je novi talas. U Sarajevu su 1984. održane XIV zimske olimpijske igre, sa maskotom Vučkom.